Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης: Τὰ ἐπίλοιπα τῆς ἀναγνώσεως

112 Προβολές

Ένα κείμενο εξαιρετικά διαφωτιστικό του συμπατριώτη μας Μητροπολίτη Προικοννήσου Ιωσήφ για όσα λέχθηκαν και έγιναν κατά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που έγινε προ καιρού στα Χανιά. Μια εξαιρετικά σημαντική στιγμή για τον ορθόδοξο κόσμο και τις αντιδράσεις που προκάλεσε σε φανατικούς κύκλους της Ελλάδας αλλά και της Ρωσίας.

τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Προικοννήσου κ. Ἰωσὴφ (Χαρκιωλάκη)

Α ́
Μᾶς ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ ζήσωμε τὸ μέγιστο ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιας τῶν τελευταίων αἰώνων: Τὴν ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ, ποὺ κατ’ εὐδοκίαν Θεοῦ συγκλήθηκε στὸ ἁγιοτόκο νησὶ τῆς Κρήτης τὸν περασμένο Ἰούνιο (17 ἕως 26 τοῦ μηνός). Ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸ ὁραματίσθηκαν γενεὲς Πατριαρχῶν, ἀπὸ τὸν μεγαλοπρεπῆ Ἰωακεὶμ Γ ́, τὸν μεγαλοπράγμονα Μελέτιο Δ ́, τὸν ἀσκητικότατο Φώτιο Β ́ καὶ τὸν μεγαλοφτέρουγο Ἀθηναγόρα Α ́, μέχρι τὸν σεμνὸ Πατριάρχη Δημήτριο τὸν Α καὶ τὸν σήμερα κοσμοῦντα τὸν Θρόνο μεγάλο κατὰ πάντα Πατριάρχη Βαρθολομαῖο τὸν Α’, ὁ ὁποῖος καὶ ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ συγκαλέσῃ τὴν Σύνοδο καὶ νὰ προεδρεύσῃ τῶν ἐργασιῶν της, ἕναν αἰῶνα μετὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες σχετικὲς σκέψεις καὶ ἐργώδεις προσπάθειες. Ἕνα γεγονὸς ποὺ ὑπῆρξε ἐπίσης ὅραμα γενεῶν σπουδαίων Θεολόγων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, πάσης ἐθνικότητος, ποὺ ἐργάσθηκαν ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα ἐπὶ πάρα πολλὰ χρόνια, γιὰ τὴν προετοιμασία του.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι Μεγάλες Σύνοδοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶχαν συγκληθῆ καὶ σὲ παλαιότερες ἐποχές, μὲ τελευταία τὴν ἐπὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου ΣΤ ́, τοῦ Κουταλιανοῦ, ἡ ὁποία κατεδίκασε ὥς αἵρεσι τὸν Ἐθνοφυλετισμὸ καὶ ἐκήρυξε σχισματικοὺς τοὺς Βουλγάρους καὶ τὴν ἀπαισίας μνήμης Ἐξαρχία τους (Κωνσταντινούπολις, 29 Αὐγούστου – 17 Σεπτεμβρίου 1872). Ὅμως Σύνοδος τῆς ἐμβελείας καὶ τῶν διαστάσεων τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης δὲν ὑπῆρξε. Παρὰ τὴν ἀπουσία τεσσάρων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν (Ἀντιοχείας, Ρωσσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας), ποτὲ πρὶν δὲν ὑπῆρξε τόσο ἀντιπροσωπευτικὴ παρουσία Ὀρθοδόξων Προκαθημένων καὶ Ἐπισκόπων ἀπὸ τὰ πέρατα (κυριολεκτικῶς) τῆς Οἰκουμένης. Γιὰ πρώτη φορὰ λ.χ. εἴχαμε τὴν παρουσία σὲ Σύνοδο μαύρων Ἐπισκόπων, ὅπως οἱ συγκεκριμμένοι τέσσερεις ἀδελφοὶ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας (Καμπάλας, Μουάνζας, Μπουρούντι καὶ Νιέρι). Ὁ Νέος Κόσμος ἐκπροσωπήθηκε μὲ πλειάδα Ἀρχιερέων ἀπὸ τὴν Ἀμερική καὶ τὴν Αὐστραλία (Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ Πατριαρχείου Σερβίας) ἐν οἷς καὶ ἐκπρόσωποι τῶν Οὐκρανῶν τῆς Διασπορᾶς καὶ τῶν Καρπαθορώσσων, ὁ Βορρᾶς ἐκπροσωπήθηκε μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Φιλλανδίας καὶ τοῦ Μητροπολίτου Ἐσθονίας, οἱ Βρετανικὲς νῆσοι μὲ τὸν πρῶτο μετὰ τὸ Μεγάλο Σχίσμα (1054) Ὀρθόδοξο Ἄγγλο Μητροπολίτη (Διοκλείας Κάλλιστο), ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη μὲ πλειάδα Ἱεραρχῶν (τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῶν Ἐκκλησιῶν Σερβίας καὶ Ρουμανίας), ἐν οἷς καὶ ὁ Πατριαρχικὸς Ἔξαρχος τῶν Ρώσσων τῆς Δυτικοευρωπαϊκῆς Διασπορᾶς, ἡ Ἄπω Ἀνατολὴ καὶ ἡ κίτρινη φυλὴ μὲ τὸν Μητροπολίτη Κορέας, ἐνῷ γιὰ πρώτη φορὰ ἔλαβαν μέρος σὲ μεῖζον καὶ γενικὸ Συνοδικὸ σχῆμα Ἐκκλησίες ὅπως τῆς Σερβίας, τῆς Ρουμανίας, τῆς Πολωνίας, τῆς Ἀλβανίας καὶ τῶν Τσεχικῶν Χωρῶν καὶ Σλοβακίας. Ἀξιοσημείωτη καὶ ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Ὄρους δι’ ἐπισήμου Ἀντιπροσώπου του (ὁ Ἡγούμενος π. Τύχων τῆς Μονῆς Σταυρονικήτα), καθὼς καὶ τοῦ γυναικείου Μοναχισμοῦ (ἡ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Χρυσοπηγῆς Κρήτης γ. Θεοξένη). Ἄρα καὶ μόνο ἡ σύγκλησις τῆς Συνόδου καὶ ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἔλευσις τόσων Ἀρχιερέων καὶ λοιπῶν ἐκπροσώπων ἀπὸ κάθε γωνία τῆς γῆς ἀποτελεῖ ἀμέσως-ἀμέσως μία μέγιστη εὐλογία Θεοῦ καὶ ἐπιτυχία τῶν πολυετῶν προσπαθειῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου προσωπικῶς, ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπολοίπων Προκαθημένων ποὺ ἐργάσθηκαν ὥς τὸ τέλος μὲ σύμπνοια, μὲ θετικὴ διάθεσι καὶ ἔντιμη συνέπεια. Βεβαίως ἡ ἀπουσία τῶν τεσσάρων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν ὑπῆρξε ἕνα ἠχηρὸ μεῖον στὴν ὅλη ὑπόθεσι καὶ μία κοινὴ ὅλων τῶν προσελθόντων ὀδύνη, πικρία καὶ ἀπογοήτευσι. Καὶ τοῦτο διότι ὅλοι εἶχαν συμφωνήσει, μαζὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους δέκα, γιὰ τὴ σύγκλησι τῆς Συνόδου, ὅλοι λίγο-πολὺ εἶχαν ὑπογράψει τὰ κείμενα τῶν θεμάτων ποὺ θὰ ἀπασχολοῦσαν τὴν Σύνοδο καὶ αἰφνιδίως ἔκαμαν πίσω. Ὁ ἕνας «γυναίκα ἐγημε», ὁ ἄλλος «ἀγρὸν ἠγόρασε», ὁ ἄλλος «ζεύγη βοῶν ἠγόρασε πέντε», κατὰ τὴν Παραβολή (Λουκ. 14, 16-24). Καὶ τοῦτο διότι κανέναν ἀντικειμενικὸ παρατηρητὴ ἤ κριτὴ δὲν μποροῦν νὰ πείσουν οἱ κωμικὲς προφάσεις ποὺ ἐπιστρατεύθηκαν τὴν τελευταία στιγμή. Εἶναι πολὺ ὀδυνηρὸ ποὺ μιὰ μικρὴ ἐνορία (τοῦ Κατὰρ) ἔγινε πραγματικὴ κατάρα γιὰ τὸ παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας, ποὺ τὸ ἔκαμε σημαία ἐπαναστατικὴ κατὰ τῆς Συνόδου κι ἀρνήθηκε τελικὰ νὰ συμμετάσχῃ, παρὰ τὶς φιλότιμες, ἐπίμονες καὶ ἔντιμες προσπάθειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ποὺ προθυμοποιήθηκε, μὲ πραγματικὴ ἀγάπη καὶ μὲ πολλὴ σοφία καὶ σύνεσι νὰ συμβάλῃ στὴν ὑπέρβασι τοῦ προβλήματος ἀμέσως μετὰ τὴν Ἁγία Σύνοδο! Κι ἔπρεπε γιὰ πολλοὺς πρόσθετους λόγους τὸ συγκεκριμμένο Πατριαρχεῖο νὰ προσέλθῃ! Τὸ ποίμνιό του ἀποδεκατίζεται στὴ Συρία ἀπὸ τὸν σοβοῦντα ἐπὶ τόσα χρόνια βρώμικο πόλεμο. Πέρα ἀπὸ τοὺς νεκρούς, μυριάδες πιστῶν του ἐκπατρίστηκαν καὶ ἐκπατρίζονται καθημερινὰ προσφεύγοντες σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς. Ὁ αὐτάδελφος τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Μητροπολίτης τοῦ μαρτυρικοῦ Χαλεπίου Παῦλος εἶναι ἐπὶ τρία ἤδη χρόνια ἀγνοούμενος. Ζῆ; Τὸν ἐθανάτωσαν οἱ ἀπαγωγεῖς του; Κανένας δὲν γνωρίζει! Καὶ ἦταν μιὰ θαυμάσια εὐκαιρία ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης ἕνα παγκοσμίου ἐμβελείας φόρουμ, ποὺ εἶχαν ἐπάνω του ἑστιάσει τὰ μεγαλύτερα διεθνῆ ΜΜΕ, γιὰ νὰ ἐγείρῃ ὁ Πατριάρχης τοῦ ἐμπερίστατου Πατριαρχείου καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ἀρχιερεῖς φωνὴ ἰσχυρά, νὰ ζητήσουν τὴ βοήθεια καὶ συμπαράστασι τῆς παγκοσμίου κοινότητος καὶ νὰ λάβουν στηριγμὸ ἀπὸ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς των. Καὶ τὴν ἀπεμπόλησαν! Για τὸ Κατάρ! Γιὰ μιὰ Ἐνορία μ’ ἕνα ὀλιγάριθμο πολυεθνικὸ ποίμνιο, ποὺ ἔτσι ἤ ἀλλιῶς τὴν ἔχει ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργήσει τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων! Τόση εὐαισθησία γιὰ ἕνα δευτερεῦον κανονικὸ ζήτημα, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἴδιο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ἀντιποιούμενο κανονικὰ δίκαια ποὺ δὲν ἔχει, διορίζει Μητροπολίτες στὸ κανονικὸ ἔδαφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴ Διασπορά, μὲ τοὺς ἴδιους ἀκριβῶς τίτλους ποὺ φέρουν οἱ Μητροπολίτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καλλιεργώντας τὸν Ἐθνοφυλετισμό! Εἶναι ἀξιοθρήνητο ἐξ ἄλλου τὸ πεῖσμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας νὰ μἠ μετάσχῃ, ἐξ αἰτίας …τῶν κωλυμάτων τοῦ Γάμου! Καὶ μάλιστα ὅταν, σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες μας (ποὺ θὰ ἐχαιρόμουν νὰ μὴν ἦσαν ἀκριβεῖς), δὲν δείχνει νὰ ἐνοχλῆται ἰδιαίτερα γιὰ τὴν τέλεσι Πολιτικῶν γάμων μικτῶν, καὶ de facto ἀποδέχεται σὲ πλήρη ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὅσους πιστούς της ἔχουν κάμει μιὰ τέτοια ἐπιλογή. Ἐὰν ὁ Ὀρθόδοξος Γεωργιανὸς τελέσῃ δηλ. Πολιτικὸ γάμο μὲ μία λ.χ. Ἀρμένισσα ἤ Ρωμαιοκαθολική, δὲν τίθεται ζήτημα. Ἀλλίμονό του ὅμως ἄν ζητήσῃ ἐκκλησιαστικὴ ἱερολογία γι’ αὐτὸν τὸ γάμο! Ὁμοίως καὶ ἡ ἀποχὴ τοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας γιὰ …οἰκονομικοὺς λόγους, παρὰ τὸ ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προθυμοποιήθηκε (τοῦτο ἐδηλώθη ἐπισήμως καὶ ἐγκαίρως ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γαλλίας), παρὰ τὴν πενία του, νὰ ἀναλάβῃ αὐτὸ καὶ τὶς δαπάνες ποὺ ἀναλογοῦσαν στὸ Πατριαρχεῖο Σόφιας! Ἡ Ρωσσία δὲν ἀποτέλεσε ἔκπληξι. Ἡ γνωστὴ ρωσσικὴ φιλοπρωτία καὶ μεγαλομανία, ὁ ἀπροκάλυπτος ἐκκλησιαστικὸς ἡγεμονισμὸς ποὺ διαρκῶς ἐπιδεικνύεται ἀπὸ τὴν Μόσχα σὲ ὅλα τὰ γεωγραφικὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς οἰκουμένης καὶ ὁ παιδαριώδης διαρκὴς καὶ μεθοδευμένος ἀνταγωνισμὸς στὴν Ἐκκλησία τῆς πρώτης εὐθύνης, τὸ Οἰκουμενικὸ δηλ. Πατριαρχεῖο, μᾶς ἔκανε νὰ περιμένουμε τὰ χειρότερα! Δυστυχῶς ἡ ὅλη συμπεριφορὰ τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν συνεργατῶν του δείχνει νὰ συνοψίζεται στό: «Ποιοί εἶστε ἐσεῖς, οἱ μικροί, οἱ ἐλάχιστοι, οἱ πάμπτωχοι, ποὺ ἐπικαλεῖσθε περγαμηνὲς πρώτης εὐθύνης στὴν Ἐκκλησία καὶ συγκαλεῖτε Πανορθοδόξους Συνόδους; Ἐμεῖς εἴμαστε παμπληθεῖς! Εἴμαστε πλούσιοι! Εἴμαστε ἰσχυροί! Ἔχουμε ἀριθμούς, χρήματα, κρατικὴ ὑποστήριξι, διεθνεῖς σχέσεις καὶ διασυνδέσεις! Εἴμαστε ἡ Τρίτη Ρώμη!…» Σ’ αὐτὸ ὀφείλεται καὶ ἡ συστηματικὴ ἀποφυγὴ ἀπὸ μέρους τῆς Μόσχας τῆς χρήσεως τοῦ ὅρου «Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο» καὶ «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» καὶ μιλοῦν διαρκῶς μονάχα γιὰ «Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως» καὶ «Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως». Χωρὶς νὰ εἶμαι καρδιογνώστης, ἀλλὰ ἐπειδὴ συμβαίνει νὰ τὰ καταφέρνω συνήθως ἀρκετὰ καλὰ στὴ σύνθεσι τῶν πάζλ, ὅταν μάλιστα τὰ κομμάτια τους εἶναι λίγα καὶ μεγάλα, πολὺ δύσκολα θὰ μὲ ἀπαλλάξῃ κάποιος ἀπὸ τὴν ὑποψία ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν ἀπουσία τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀντιοχείας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας ὑπάρχει ἐνδεχομένως (καὶ) ρωσσικὸς δάκτυλος. Πάντως, μέχρι τὴν τελευταία στιγμή, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας προσπαθοῦσε μὲ πολλὴ φιλοτιμία, εἶναι ἀλήθεια, νὰ δημιουργήσῃ προβλήματα, ἐγείρουσα ὅλο καὶ νέες ἀξιώσεις, κάποιες ἀπὸ τὶς ὁποῖες μάλιστα ἐκινοῦντο μεταξὺ τοῦ κωμικοῦ (ποιά θὰ εἶναι ἡ διάταξι τῶν καθισμάτων τῶν Προκαθημένων καὶ ποῦ ἀκριβῶς θὰ κάθεται ὁ Πατριάρχης Μόσχας, μοναχικὴ πορεία στὶς μετακινήσεις τοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου, ἰδιαίτερη ἀπὸ ἐκείνη τῶν λοιπῶν Προκαθημένων κ.λπ.), μέχρι τοῦ ἐξωφρενικοῦ (νἀ παρακάθηνται μέσα στὴν αἴθουσα συνεδριῶν ἔνοπλοι προσωπικοὶ φρουροὶ τοῦ Πατριάρχου τῆς Ρωσσίας!!!). Μὲ τοῦτα καὶ μ’ ἐκεῖνα ἡ προσπάθεια κωλυσιεργείας ἦταν ἐξώφθαλμη. Ἡ ἐπιθυμία τῆς Μόσχας νὰ ματαιωθῆ ἡ Σύνοδος διὰ τῆς μεθόδου τῆς ἀναβολῆς (στρίβειν διὰ τοῦ ἀρραβῶνος!) ἦταν ἀπροκάλυπτη. Καὶ ἐκείνη μὲν ἔκαμε τὸ black mail της ὥς τὸ τέλος, ὅμως ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ οἱ ὑπόλοιποι Προκαθήμενοι εὐτυχῶς ἀπέφυγαν τὴν παγίδα τοῦ ἐκβιασμοῦ καὶ ἡ Σύνοδος συνεκλήθη κανονικῶς καὶ στὴν ὥρα της. Στοὺς ἀπόντας ἔμεινε τὸ στίγμα τῆς ἀσυνεπείας σὲ ὅσα εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ συμφωνηθῆ καὶ ὑπογραφῆ. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ἐπροχώρησε ἐρήμην τους. Πλὴν Λακεδαιμονίων!… Προσεύχομαι νὰ ἐγκολπωθοῦν τοὐλάχιστον a posteriori τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καὶ νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἐπιμυθεὺς ὅσα δὲν ἔκαμε ὁ Προμηθεύς. Γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας… Ὅμως ἤδη τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας μὲ ἀπογοητεύει μὲ τὶς ἀστόχαστες καὶ ἐν βρασμῷ ἀρνητικὲς ἀποφάσεις του!….

Β ́
Ἴσως δὲν ὑπῆρξε ἄλλο ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, στὴ νεώτερη τοὐλάχιστον ἱστορία, ποὺ νὰ διαβλήθηκε, νὰ συκοφαντήθηκε, νὰ βλασφημήθηκε καὶ νὰ ὑπονομεύθηκε ἐκ προοιμίου, πρὶν κἄν συμβῆ, ὅσο ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης! Ὅλη ἡ καχυποψία, ὅλη ἡ δυσπιστία, ὅλη ἡ μικροψυχία, ὅλη ἡ στενοκαρδία, ὅλη ἡ μικρόνοια, ὅλη ἡ ἡμιμάθεια, ὅλη ἡ ψυχικὴ τύφλωσις ἐπιστρατεύθηκαν κατὰ τῆς Συνόδου, καθὼς ἐπλησίαζε ὁ καιρὸς τῆς συγκλήσεώς της! Ποῦ βρέθηκαν ξαφνικὰ τόσα «ὀρθοδοξόμετρα», τόσοι Ἡρακλεῖς τῆς πούρας «Ὀρθοδοξίας», τόσοι σοφοί, τόσοι αὐτοχειροτόνητοι κριτὲς Πατριαρχῶν, Συνόδων, Ἀρχιερέων, Θεολόγων καὶ …τῆς οἰκουμένης ὅλης; Ποῦ ἦταν κρυμμένο τόσο φῶς, τόσο παφλάζον κῦμα Θεολογικῶν ναμάτων, τόση Πατερικότητα, τόση Ὁμολογία, καὶ βγῆκαν τόσο ξαφνικὰ στὴν ἐπιφάνεια γιὰ νὰ ἀναχαιτίσουν τὴν «καταστροφὴ» ποὺ θὰ ἐπερχόταν μὲ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο; Ἀρχιερεῖς (εὐάριθμοι εὐτυχῶς) ποὺ εἶναι πάντοτε ἕτοιμοι νὰ καταθέσουν βαρυσημάντους γνώμας ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ καὶ ἄλλων τινῶν, συνταξιοῦχοι πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι ποὺ ἐζήλωσαν ὄψιμες δάφνες Ὁμολογητῶν, καλόγηροι ποὺ μᾶλλον ἔχουν βρῆ μονότονο τὸ κομποσκοίνι καὶ φλέγονται ἀπὸ τὸν πόθο νὰ σώσουν τὴν οἰκουμένη μέσῳ τοῦ διαδικτύου, τῶν ΜΜΕ, διαφόρων «συνεδρίων» καὶ διαφωτιστικῶν ἐκδηλώσεων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν οἰκουμένη, ἱερομόναχοι καὶ ἔγγαμοι ἱερεῖς κινούμενοι μεταξὺ τυφλοῦ φανατισμοῦ καὶ ἰδεοληψίας, λαϊκοὶ μὲ πρόδηλα χαρακτηριστικὰ παρανοίας, ἐθνοφυλετιστές, ψευδο-κανονολόγοι, σύνολα ἑτερόκλητα, ἀρειμάνια, κράζοντα, ἀλαλάζοντα, βοῶντα, ἄδραξαν τ’ ἄρματα νὰ πολεμήσουν τὴν Σύνοδο ποὺ θὰ «ξεπουλοῦσε τὴν Ὀρθοδοξία, θὰ ἐγκαθίδρυε τὴν παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θὰ μᾶς ὑποδούλωνε στὸν Πάπα, θὰ ἔβαζε δραγάτη πάνω στὸ κεφάλι μας τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» (μερικοὶ ἀπὸ τοὺς νέους Ὁμολογητὲς τοῦ εἴδους, βεβαίως ἔχουν κάμει τὶς μεταπτυχιακὲς σπουδές τους στὴν Ἑσπερία μὲ ὑποτροφίες αὐτοῦ τοῦ «ἀποφωλίου» ΠΣΕ, χωρὶς νὰ τοὺς ἐνοχλῇ ἰδιαιτέρως ἡ ὑπερευαίσθητη συνείδησί τους!), θὰ ἐπέβαλλε τὴν Πανθρησκεία, θὰ ἄνοιγε τὸν δρόμο γιὰ τὸν Ἀντίχριστο κ.λπ., κ.λπ.». Συνέδρια ματαιότητος συγκλήθηκαν σὲ ἀθλητικὰ κέντρα παρὰ θὶν ἁλός, σινδόνες (ὄχι καθαρές!) Μητροπολιτικῶν «Γραφείων Κατὰ τῶν Αἱρέσεων» σὲ διαδικτυακοὺς τόπους καὶ ἔντυπα ἁπλώθηκαν, βαρύγδουπες δηλώσεις ἀπ’ ἄμβωνος, ἀπὸ ραδιοφώνου καὶ ἀπὸ τηλοψίας ἔγιναν, ἐξάψεις, κουρνιαχτός, κραυγές, ἀρές, ἀναθέματα, ἀπειλές, «προφητεῖες», ἱεροὶ κανόνες σὲ χρήση κανονιῶν ποικίλου βεληνεκοῦς (καὶ μάλιστα loose cannons!), «σκότος, γνόφος, θύελλα, φωνὴ μεγάλη»! Κι ὅλος αὐτὸς ὁ «φιλόθεος» καὶ «ὀρθόδοξος» ὀρυμαγδὸς τοῦ τυφλοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς «ὀρθοδόξου» πλύσεως ἐγκεφάλου ἐπάσχιζε νὰ καλύψῃ κάθε ἥρεμη φωνή, κάθε ὑπεύθυνη ἐκκλησιαστικὴ ἐνημέρωση καὶ κάθε ἐπίσημη Συνοδικὴ ἀνακοίνωση, νὰ ματαιώσῃ εἰ δυνατὸν μὲ κάθε τρόπο τὴν κοινῶς ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἀποφασισμένη καὶ προγραμματισμένη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο! Σωστὸ τζιχάντ! -Δὲν θὰ εἶναι Ἁγία! Δὲν θὰ εἶναι Ὀρθόδοξη! Δὲν θὰ ἔχῃ Πνεῦμα Ἅγιο! Θὰ εἶναι Ληστρική! Ψευδοσύνοδος! Σύναξη πονηρευομένων! A priori καταδικασμένη στὴ συνείδηση τοῦ «εὐσεβοῦς λαοῦ»! (Ποιοῦ λαοῦ, ἀλήθεια;… Ἔγινε κάποιο δημοψήφισμα;) Συστηματικὴ ἡ προσπάθεια νὰ τρομοκρατηθοῦν οἱ Ἐπίσκοποι, νὰ ἀπόσχουν καὶ νὰ ἀποσύρουν οἱ ἐπὶ μέρους Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὴν συμμετοχή τους! Πῆγαν στὴ Βουλγαρία, στὴ Μολδαβία, στὴ Γεωργία καὶ δὲν ξεύρω ποῦ ἀλλοῦ, ἔξαλλοι, ἀναστατωμένοι, τοὺς πάντες συνεγείροντες καὶ ἀναστατώνοντες μὲ ψεύδη, μὲ ἐκφοβισμούς, μὲ στρεβλώσεις γεγονότων, μὲ ψιθύρους, μὲ πάθος, ἔστειλαν πύρινες ἐπιστολὲς σὲ Πατριάρχες, τὰ πάντα μετῆλθαν γιὰ νὰ ξεσηκώσουν τὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες νὰ μὴν κατέβουν στὴν Κρήτη! (Ὀνόματα, φωτογραφίες καὶ δημοσιεύματα ὑπάρχουν γιὰ κάθε ἐνδιαφερόμενο!). Πῆραν πόρτα-πόρτα τὰ κελλιὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ ζηλωτοποιήσουν καὶ ξεσηκώσουν τοὺς ἁπλούστερους μοναχούς, νὰ τοὺς κάμουν ὅλους διὰ μιᾶς Ἁγίους Θεοδώρους Στουδίτες καὶ Μάρκους Εὐγενικοὺς (τὸ πιὸ σίγουρο νέους Ματθαίους Καρπαθάκηδες!). Ὅταν οἱ Ἐκκλησίες Ἀντιοχείας, Ρωσσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας ἀνακοίνωσαν (τὴν τελευταία στιγμὴ) ὅτι δὲν θὰ μετάσχουν τῆς Συνόδου (γιὰ τοὺς προαναφερθέντες ἥκιστα πειστικοὺς λόγους), ἐπανηγύρισαν! Ἤχησαν σάλπιγγες, ἐρβόντησαν βούκηνα καὶ τύμπανα ἀλαλαγμοῦ, ἐθριαμβολόγησαν περὶ «νίκης τῆς Ὀρθοδοξίας»! Καὶ παράλληλα ἐμυκτήρισαν τοὺς «μειοδότες» ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσαν τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη στὴν ἀμετακίνητη καὶ κατὰ πάντα κανονική, λογικὴ καὶ ἠθικῶς ἐπιβεβλημένη ἀπόφασί του ἡ Σύνοδος πάσῃ θυσίᾳ νὰ πραγματοποιηθῇ!

Γ ́
Καὶ βέβαια, χάριτι καὶ συνάρσει θείᾳ, ἡ Σύνοδος ἔγινε. Κι αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι μιὰ μεγάλη ἐπιτυχία! Οἱ Δέκα Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἀπεφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ ὅτι ἔπρεπε νὰ προχωρήσουν, ἔστω καὶ χωρὶς τὴν παρουσία τῶν Τεσσάρων. Ἐκάμαμε ὅλοι τὸν σταυρό μας, ἐπικαλεσθήκαμε τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ξεκινήσαμε μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης καὶ ἀφοσιώσεως στὴν ἱερά μας Κληρονομία καὶ στὸ χρέος μας ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Οἰκουμένης καὶ τῆς Ἱστορίας. Μπροστά μας εἴχαμε ἕξι κείμενα. Μόνο. Πρόκειται γι’ αὐτὰ στὰ ὁποῖα μπορέσαμε ἐπὶ τέλους νὰ συμφωνήσουμε ὅλοι, μετὰ ἀπὸ ἀτέρμονες διεργασίες καὶ κωλυσιεργίες ἀπὸ μέρους κάποιων ποὺ ἁπλῶς ἤθελαν νὰ βουλιάξουν τὸ ὅλο ἐγχείρημα τῆς Συνόδου. Στὸ κείμενο τοῦ Γάμου (ἀπὸ τὰ πιὸ «ἀκίνδυνα») ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας μέχρι τέλους στάθηκε ἀνένδοτη, ἐγκλωβισμένη ἀπὸ ἀκραίους φονταμενταλιστικοὺς κύκλους τοῦ χώρου της καὶ δὲν τὸ ὑπέγραψε. Καὶ νὰ σκεφθῇ κανεὶς ὅτι ὁ πολὺς Βαλσαμὼν μέμφεται τοὺς Ἴβηρας (Γεωργιανοὺς) τῆς ἐποχῆς του ὅτι ἔδιδαν ἀδεῶς τὶς θυγατέρες τους ὡς συζύγους στοὺς …Μουσουλμάνους! Τώρα ἔφθασαν στὸ ἄλλο ἄκρο! Καὶ βέβαια ὑπῆρχαν ἀκόμα πιὸ σπουδαῖα καὶ ἐπείγοντα θέματα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσουν συστηματικὰ τὴν Σύνοδο, ὅπως λ.χ. τὸ τῆς Ἐκκοσμικεύσεως, τοῦ καὶ πάλι γαυριῶντος Ἐθνοφυλετισμοῦ, τοῦ Αὐτοκεφάλου, τῆς Διασπορᾶς, τῆς Βιοηθικῆς κ.λπ. Ἀλλὰ ἡ εὐθύνη τῆς μὴ ἐνασχολήσεως μαζί τους δὲν βαρύνει τὸ παράπαν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλαχόθεν ἔγιναν οἱ ὑποσκελισμοὶ καὶ τέθηκαν οἱ τροχοπέδες καὶ τὰ ἀπαγορευτικά! Εὐτυχῶς ὅμως ἔγινε καὶ γι’ αὐτὰ κάποια μνεία, ἡ ὁποία ὑπογραμμίζει τὸ χρέος μας νὰ καταπιαστοῦμε μαζί τους συστηματικὰ καὶ σὲ βάθος σὲ μιὰ ἑπόμενη Σύνοδο, ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Ὅμως ἀπὸ κάπου ἔπρεπε νὰ γίνῃ μιὰ ἀρχή καὶ ἔπρεπε νὰ γίνῃ τώρα! Ἔστω μετὰ ἀπὸ ἕναν αἰῶνα ὁραματισμῶν καὶ προετοιμασίας! Νὰ καθήσουμε ἐπὶ τέλους κάτω, νὰ γνωρισοῦμε καλλίτερα, νὰ ἐξετάσουμε ἔστω κάποια ζητήματα ἐκκλησιαστικὰ κοινοῦ καὶ οὐσιώδους ἐνδιαφέροντος, νὰ διαπιστώσουμε ὑπεύθυνα πόσο ἑνωμένοι εἴμαστε μεταξύ μας ὡς ΜΙΑ Ἐκκλησία καὶ ὄχι ὡς μία χαλαρὴ Συνομοσπονδία αὐταρκῶν ἐπὶ μέρους Ἐκκλησιῶν, νὰ ἐπαναβαπτισθοῦμε στὴν πνευματικὴ κληρονομία τῶν Πατέρων μας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Μεγάλων Συνόδων μας καὶ νὰ προσδιορίσουμε μὲ σαφήνεια τὴν ταυτότητά μας μέσα στὸ σύγχρονο περιβάλλον τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ τῆς συγχύσεως. Καὶ νομίζω ὅτι αὐτὸ ἐπετεύχθη!

Δ’
Ἐν πρώτοις ἡ Σύνοδος διὰ τοῦ Κειμένου της «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν Κόσμον» ἐξήγγειλε ἀπερίφραστα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία». Τελεία καὶ παύλα! Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ στὴ Β ́ Βατικάνειο Σύνοδο εἶχαν δηλώσει ἁπλῶς ὅτι «ἡ Μία, Ἀληθὴς Καθολικὴ Ἐκκλησία σήμερα ὑφίσταται

Ἐμεῖς διεκηρύξαμε τὴν πλήρη ἀκρίβεια τῆς αὐτοσυνειδησίας μας καὶ δὲν ξεύρω ποῦ στηρίζονται οἱ μεμψιμοιρίες τῶν ὑπερσυντηρητικῶν κύκλων ὅτι δῆθεν ἔγιναν ἐκκλησιολογικὲς παραχωρήσεις! Στὴν Ἐγκύκλιο τῆς Συνόδου μας τονίζεται ὅτι αὐτὴ εἶναι «ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καὶ ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, πιστὴ εἰς τὴν ὁμόφωνον ἀποστολικὴν παράδοσιν καὶ μυστηριακὴν ἐμπειρίαν, ἀποτελεῖ τὴν αὐθεντικὴν συνέχειαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς αὕτη ὁμολογεῖται εἰς τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως καὶ βεβαιοῦται διὰ τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας». Καθαρὰ πράγματα, κρυστάλλινα!

Ἀκούσθηκαν κατηγορίες ὅτι δῆθεν ἡ Σύνοδος δὲν δέχεται τὴν Μεγάλη Σύνοδο τὴν ἐπὶ Ἱεροῦ Φωτίου καὶ τὶς Ἡσυχαστικὲς Συνόδους τοῦ ΙΔ ́ αἰῶνος, γιὰ νὰ μὴν στενοχωρήςῃ τοὺς Δυτικούς. Καὶ ὅμως, στὴν Ἐγκύκλιο ἀναφέρεται σχετικῶς ἐπὶ λέξει: «Τὸ συνοδικὸν ἔργον συνεχίζεται ἐν τῇ ἱστορίᾳ ἀδιακόπως διὰ τῶν μεταγενεστέρων, καθολικοῦ κύρους Συνόδων – ὡς λ.χ. τῆς ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Μεγάλης Συνόδου (879-880) [σημ. ἡμ. Πρόκειται γι’ αὐτὴν ποὺ κατεδίκασε τὸ Filioque] καὶ τῶν ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ συγκληθεισῶν Μεγάλων Συνόδων (1341, 1351, 1368), διὰ τῶν ὁποίων ἐβεβαιώθη ἡ αὐτὴ ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἐξαιρέτως δὲ περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ περὶ τῆς μεθέξεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὰς ἀκτίστους Θείας Ἐνεργείας. Προσέτι δὲ καὶ διὰ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἁγίων καὶ Μεγάλων Συνόδων τῶν ἐτῶν 1484 διὰ τὴν ἀποκήρυξιν τῆς ἑνωτικῆς συνόδου τῆς Φλωρεντίας (1438-1439), τῶν ἐτῶν 1638, 1642, 1672 καὶ 1691 διὰ τὴν ἀποκήρυξιν προτεσταντικῶν δοξασιῶν, ὡς καὶ τοῦ ἔτους 1872 διὰ τὴν καταδίκην τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ ὡς ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως». Καὶ τὶς δέχεται λοιπόν, καὶ τὶς ἀσπάζεται, καὶ τὶς κυρώνει, καὶ τὶς ἀκολουθεῖ! Καὶ τὴν ἑνωτικὴ Σύνοδο Φλωρεντίας (καὶ Φεράρας) ἀποκηρύττει, καὶ τὶς κατὰ τῶν Προτεσταντικῶν δοξασιῶν Συνόδους ἐπικυρώνει, καὶ τὸν Ἐθνοφυλετιμὸ καὶ πάλι καταδικάζει, ἐπικυρώνοντας τὴν Σύνοδο τοῦ 1872!

Θύελλα ξεσηκώθηκε ἐκ μέρους ὅσων δὲν ἀναγνωρίζουν καθόλου ecclesiae vestigia (ἴχνη Ἐκκλησίας), οὔτε κἄν μίαν «δυνάμει ἐκκλησιαστικότητα» γιὰ τὴν ὁποία μιλάει ὁ π. Πλακίδας Deseille, καὶ δὴ καὶ «ἀνάλογη μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς αὐθεντικῆς παραδόσεως ποὺ διατηροῦν» σὲ κανένα μὴ Ὀρθόδοξο σχῆμα, ἐξ αἰτίας τῆς χρήσεως τοῦ ὅρου «Ἐκκλησία» γιὰ μὴ Ὀρθοδόξους ὅπως οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ Κόπτες, οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Αἰθίοπες, οἱ Χριστιανοὶ τοῦ Μαλαμπάρ, οἱ Ἀγγλικανοὶ κ.ἄ. Ὅμως δὲν εἶναι καθόλου ἄγνωστη στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἡ χρῆσις τοῦ ὅρου αὐτοῦ γιὰ μὴ Ὀρθοδόξους, τόσο ἀπὸ μεμονωμένους Ἁγίους Πατέρες, ὅσο καὶ ἀπὸ Συνόδους. Ἀκόμη καὶ στὶς μέρες μας, συντηρητικοὶ καὶ κατὰ τὰ ἄλλα σοφοὶ Θεολόγοι, ὅπως ὁ Χρ. Ἀνδροῦτσος, ὁ χαρακτηρισθεὶς (ὄχι ἀδίκως) «λιοντάρι τῆς Ὀρθοδοξίας» μακαριστὸς Παναγιώτης Τρεμπέλας, ὁ ὁποῖος, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, μετέσχε ἐνεργῶς τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως μὲ πρωτεύοντα ρόλο, ἔλαβε μέρος στὴ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στὸ Ἔβανστον (1954) καὶ ὄχι μόνο, ὁ Παναγιώτης Μπρατσιώτης, ὁ Ἱωάννης Καρμίρης, ὁ Κωνσταντῖνος Μουρατίδης κ.ἄ., παραδοσιακοὶ καὶ συντηρητικοί, ἐπαναλαμβάνω, καθηγητές, στὶς πανεπιστημιακές τους παραδόσεις καὶ στὰ συγγράμματά τους μιλοῦσαν πάντοτε περὶ «Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας». Κάποτε δὲ καὶ περὶ «σεβασμίας Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας». Ὁ Ἀνδροῦτσος δὲ μονίμως περὶ «Δυτικῆς Ἐκκλησίας». Ποτὲ δὲν διανοήθηκαν νὰ μιλήσουν γιὰ «Ρωμαιοκαθολικὴ θρησκευτικὴ Κοινότητα», ὅπως κάποιοι ὄψιμοι ὀρθοδοξαμύντορες ἀπαίτησαν. Ἀλλὰ ἐπίσης, χίλια περίπου χρόνια μετὰ τὸ Μεγάλο Σχίσμα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ποτὲ δὲν διανοήθηκε νὰ ἐκλέξῃ Ὀρθόδοξο Πάπα Ρώμης καὶ νὰ τὸν ἐγκαταστήσῃ, ἤ ἔστω νὰ τὸν τηρῇ, γιὰ προφανεῖς λόγους, σὲ ὑπερορία. Γιατί; Διότι προφανῶς ἀναγνωρίζει ὡς Ἐκκλησία τὴν Δυτικὴ Ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ προβλήματα σὲ θέματα ἀκριβείας τῆς πίστεως, ἔστω καὶ ἐν σχίσματι! Σχετικῶς ἔχω καὶ ἕναν λογισμό: Τὴν φετεινὴ Μεγ. Παρασκευὴ μαινόμενοι τζιχαντιστὲς Μουσουλμᾶνοι συνέλαβαν ἕναν Ρωμαιοκαθολικὸ ἱερέα καὶ τοῦ ἐζήτησαν νὰ ἀρνηθῆ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀσπασθῇ τὸ Ἰσλάμ. Ἐκεῖνος ἀρνήθηκε τὴν πρότασί τους διαρρήδην, διακηρύσσοντας ὅτι «Εἶμαι Χριστιανὸς ἱερέας καὶ ὡς Χριστιανὸς ἱερέας θὰ ἀποθάνω!» Τὸν ἐβασάνισαν ἀπάνθρωπα, τὸν ἐσταύρωσαν (Μγ. Παρασκευή!) καὶ ἀπέθανε ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν τὸν Μάρτυρα καὶ στὴν Ἐκκλησία του οἱ κατηγοροῦντες τὴν Σύνοδο ἔξαλλοι ὑπερορθόδοξοι τί θὰ ἔλεγαν; «-Δὲν εἶσαι παπᾶς διότι βεβαίως δὲν εἶστε Ἐκκλησία!»; Ἀνάλογα διερωτῶμαι καὶ γιὰ τοὺς δεκάξι ἐκείνους νεαροὺς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου ποὺ πέρυσι προτίμησαν νὰ σφαχτοῦν ὡς ἄρνες παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Παρὰ ταῦτα, καὶ στὰ πλαίσια τῆς συμμετοχῆς μας στὸ ΠΣΕ, ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος διεκήρυξε ἀπερίφραστα: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, πιστὴ εἰς τὴν ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς, εἰς τὴν ταυτότητα τῆς ἐσωτερικῆς αὐτῆς δομῆς καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς
ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, συμμετέχουσα ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Π.Σ.Ε., οὐδόλως ἀποδέχεται τὴν ἰδέαν τῆς ἰσότητος τῶν Ὁμολογιῶν καὶ οὐδόλως δύναται νὰ δεχθῇ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ὥς τινα διομολογιακὴν προσαρμογήν». Καὶ ἀκόμη, πιστὴ στὴ «Δήλωσι τοῦ Τορόντο», δηλώνει ὅτι δὲν θεωρεῖ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες/Ὁμολογίες ποὺ μετέχουν στὸ ΠΣΕ «Ὡς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὴν ἀληθῆ καὶ πλήρη ἔννοιαν τοῦ ὅρου». Ἀκόμη παίρνει ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπὸ τὸ ΠΣΕ, μὲ τὴν ἀπερίφραστη δήλωσι: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διατηρεῖ ἐπιφυλάξεις διὰ κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως καὶ τάξεως, διότι αἱ μὴ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καὶ Ὁμολογίαι παρεξέκλιναν ἐκ τῆς ἀληθοῦς πίστεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας». Ἆρα, καμμία «ἀβαρία» δὲν ἔγινε καὶ ματαίως ἐξακολουθοῦν φωνασκοῦντες κατὰ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου μερικοί, κατηγοροῦντες την γιὰ …συγκρητισμὸ καὶ ἰσοπέδωσι καὶ ἐξομοίωσι τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν «τελευταία Προτεσταντικὴ παραφυάδα»!

Ἕπεται συνέχεια.

Κατηγορία : ΑΠΟΨΕΙΣ


Τελευταία Νέα
Δήμαρχος Αγίου Νικολάου: «Θα υπάρξει μέριμνα για την ελάφρυνση των επιχειρήσεων»
ΛΑΣΙΘΙ
Δήμαρχος Αγίου Νικολάου: «Θα υπάρξει μέριμνα για την ελάφρυνση των επιχειρήσεων»
Έως τις 9 Απριλίου οι αιτήσεις των υποψηφίων για τις πανελλαδικές εξετάσεις
ΣΗΤΕΙΑ
Έως τις 9 Απριλίου οι αιτήσεις των υποψηφίων για τις πανελλαδικές εξετάσεις
ΕΓΓΡΑΦΟ Ε.ΑΣ.Υ. ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟ
ΛΑΣΙΘΙ
ΕΓΓΡΑΦΟ Ε.ΑΣ.Υ. ΛΑΣΙΘΙΟΥ ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟ
Να ανακληθεί η απόφαση διακοπής λειτουργίας του γηροκομείου Ιεράπετρας.
ΛΑΣΙΘΙ
Να ανακληθεί η απόφαση διακοπής λειτουργίας του γηροκομείου Ιεράπετρας.
Τοπική οικονομία και πανδημία, προτάσεις και μέτρα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τοπική οικονομία και πανδημία, προτάσεις και μέτρα
Η πρόγνωση της νίκης, πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι επιβεβαιωμένη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η πρόγνωση της νίκης, πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι επιβεβαιωμένη
Ατμοσφαιρική διαταραχή νότια της Κρήτης θα προκαλέσει αρκετές βροχές
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ ΣΗΤΕΙΑ
Ατμοσφαιρική διαταραχή νότια της Κρήτης θα προκαλέσει αρκετές βροχές
Έκτακτες οικονομικές ελαφρύνσεις επιχειρήσεων και δημοτών από το δήμο Ιεράπετρας
ΛΑΣΙΘΙ
Έκτακτες οικονομικές ελαφρύνσεις επιχειρήσεων και δημοτών από το δήμο Ιεράπετρας
Άμεση Η Ανταπόκριση Του Γιάννη Πλακιωτάκη Στην Πρόσκληση Μητσοτάκη Στους Βουλευτές Να Δωρίσουν Τον Μισό Μισθό Τους
ΣΗΤΕΙΑ
Άμεση Η Ανταπόκριση Του Γιάννη Πλακιωτάκη Στην Πρόσκληση Μητσοτάκη Στους Βουλευτές Να Δωρίσουν Τον Μισό Μισθό Τους
Δράσεις περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου περίοδο Μαρτίου 2020
ΛΑΣΙΘΙ
Δράσεις περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου περίοδο Μαρτίου 2020